Ik ben een chlorofyl,

nee ,niet in een blad; mobiel

mag ik hier deze keer

weer rondlopen, als een meneer

of nee… ben ik nu een mevrouw?

Ach, dat luistert niet zo nauw,

want eenmaal een ras-chlorofyl,

blijf ik altijd groen, vervuld en stil,

zodat het Licht zijn ding kan doen,

hier op aarde, in al het groen.

De vorm maakt mij nu ècht niet uit,

ontworteld, volwassen of een verse spruit;

dat alles is slechts tijdelijk bestaan;

het eeuwige staat altijd aan.