Zicht

Ik neem het bos zo anders waar

alsof ik haar niet zie maar “scan”

In de verte roept een dunne den;

het gaat allang niet goed met haar.

De stompen van de moederbomen

kreunen zachtjes tijdens het dromen,

wat zij nog aan  de aarde geven

is weer goed voor al het leven.

Het doet zeer  ook om  te weten

dat hun rechten zijn vergeten,

in het  tijdperk  waarin wij nu gaan

bepaalt “homo Economicus’  het  bestaan.

Het is voor nu een schrale troost

te weten dat wie zijn vuilnis loost

in het water waarvan wij leven

uiteindelijk leidt tot zijn dood...

al duurt dat even.

Alsof hun oog mond neus en oor

dichtgeplakt is, NIKS komt er door

Daarmee is het moeilijk praten,

kun je dat ook beter laten.

Waar dan een ingang is te vinden ?

De Natuur lijkt zich niet op te winden.